Ιδρυτική Διακήρυξη

Έχω περάσει αρκετές ώρες της ζωής μου μπροστά σε μια οθόνη σχολιάζοντας πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα στο διαδίκτυο. Σχόλια επί σχολίων σε ειδησεογραφικά σάιτ ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάποια ιδιαίτερα μακροσκελή.

Είναι απορίας άξιο για κάποιους τι είδους απόλαυση ή οφέλη αντλεί κανείς από μια τέτοια διαδικασία, η οποία μπορεί να ροκανίσει, σιγά σιγά αλλά πολύ αποτελεσματικά, τον πεπερασμένο χρόνο κάθε μέρας και να εξαντλήσει τις αντίστοιχα πεπερασμένες αντοχές οποιουδήποτε ανθρώπου.

Δεν πρόκειται ακριβώς περί γενναιοδωρίας εκ μέρους μου. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ (εδώ τουλάχιστον) όσο απαιτεί το θέμα, θα έλεγα ότι σε μένα ο ιντερνετικός σχολισμός λειτούργησε και λειτουργεί πολλαπλά. Είναι και ανάγκη επικοινωνίας με άλλους, και ανάγκη συνειδητοποίησης των γεγονότων μέσα από τη γραφή (πολλές φορές γράφοντας μιαν ιδέα ή αίσθηση βοηθάς τον εαυτό σου στην αποκρυστάλλωσή της), και πράξη αυτοψυχανάλυσης, αλλά και ψηφιακό αγχολυτικό χάπι (όλα τα ψηφιακά μέσα είναι δυνάμει εθιστικά και ο εθισμός ως γνωστόν είναι μια στρεβλή προσπάθεια να θεραπευτούν τα προβλήματά μας).

Θα στεκόμουν ιδιαίτερα στην αποκρυστάλλωση της πολιτικής άποψης μέσα από τη γραφή. Είμαι για ποικίλους λόγους, όψιμα πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Μεγάλωσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που διεπόταν και διέπεται από μια αντινομία. Αφενός κυριαρχούσε ένας λόγος συντηρητικός και θα έλεγα εν δυνάμει οπαδικός, δηλαδή ένας λόγος αντιπολιτικός που επηρέασε θέλοντας και μη τη σκέψη μου, ιδίως στην πρώτη νιότη, αφετέρου τα ίδια πρόσωπα που εξέφεραν αυτό τον λόγο μου έδωσαν -και απλόχερα μάλιστα- το πολιτισμικό κεφάλαιο που επιτρέπει την πλήρη αμφισβήτησή του, αλλά και τη γενικότερη αμφισβήτηση.

Αυτή η αντινομία, αλλά και η γενικότερη συγκρότησή μου οδήγησαν σε μια μπερδεψούρα. Όσο μεγαλώνω όμως φιλτράρω όλο και καλύτερα το τι είμαι εγώ και το τι οι ακούσιες και ανεπιθύμητες καταβολές μου. Η γραφή με βοήθησε και ακόμη με βοηθάει στην αποκρυστάλλωση των ιδεών και στην ίδια την κατανόηση του κόσμου, όπως τον ερμηνεύω ο ίδιος.

Συνειδητοποιώντας κάποια στιγμή το μακροσκελές (κόντρα στην τάση του μέσου) των σχολίων που έχω καταθέσει στο ίντερνετ, σκέφτηκα ότι στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς σχόλια αλλά κανονικότατα κείμενα ή ενδεχομένως (με μικρές προσαρμογές) και άρθρα (ιστολογίου π.χ.). Για την ακρίβεια, προφανώς πάντοτε έβλεπα το ποστάρισμα σαν συγγραφή, αλλιώς δεν θα έγραφα τόσα πολλά, απλώς εκ των υστέρων συνειδητοποίησα την ίδια μου τη συγγραφική πρόθεση.

Πολλές φορές λοιπόν μου ήρθε η ιδέα να μαζεύω αυτά τα σχόλια, ιδίως όσα θεωρώ ότι αξίζει να διαβαστούν και από άλλους, σε ένα ιστολόγιο. Η αναβλητικότητά μου (θα την έλεγα έμφυτη αλλά δεν μου αρέσουν οι ντετερμινιστικές διατυπώσεις, ποιος μας λέει ότι δεν είναι επίκτητη;) αλλά και η πολυπραγμοσύνη μου, σε συνδυασμό με τη χαοτική κατανομή προσωπικού χρόνου, δεν με άφησαν να ασχοληθώ περισσότερο.

Σήμερα όμως, τελείως τυχαία, αβίαστα θα έλεγα, άνοιξα ένα ιστολόγιο. Αυτό το πρώτο ποστ είναι το ρεζόν ντ’ ετρ του ιστολογίου, που το ονόμασα Πιάτα Ημέρας.

Ο τίτλος ήταν κατά τι τυχαίος, ίσως πάλι και όχι. Τα κείμενα αυτά είναι αφενός πιάτα, γιατί η σκέψη είναι τροφή. Τράφηκαν από σκέψεις άλλων, ενδεχομένως έθρεψαν τις σκέψεις άλλων, γιατί η σκέψη παράγει σκέψη. Μπορούν να αποκληθούν πιάτα γιατί βγήκαν αρκετά μεγάλα ώστε να είναι χορταστικά ή και μπουχτιστικά (περί ορέξεως).

Αφετέρου είναι και ημέρας. Όχι της σημερινής ημέρας, αλλά εκείνης κατά την οποία γράφτηκαν. Συχνά το ερέθισμα ή η αφορμή για να γραφτούν ήταν κάτι που έγινε μια συγκεκριμένη μέρα, ή κάτι που διάβασα, κάτι που απάντησα σε ερώτηση άλλων κοκ. Είναι σκέψεις που καταγράφηκαν σε ένα μέσο και κλίμα που ευνοεί το εφήμερο. Κάποιες από αυτές όμως, σπάνε τα όρια του εφήμερου και εντάσσονται πιο οργανικά στην κοσμοθεωρία μου, ή ακόμη πιο πιθανό, την αναδιαμορφώνουν και την εμπλουτίζουν. Επομένως, παρότι περισσεύματα από παλιά τσιμπούσια, μπορώ να τις ξεπαγώσω και να τις ξανασερβίρω άφοβα, σημειώνοντας τον σχετικό αστερίσκο στο μενού (κατεψυγμένο προϊόν).

Προειδοποιώ τον νοερό αναγνώστη ή αναγνώστριά μου ότι ο όρος «ημέρας», πέραν του ευσεβούς πόθου να ενημερώνω το ιστολόγιο συχνά, δεν αποτελεί και υπόσχεση περί καθημερινής ενημέρωσης. Υλικό υπάρχει αρκετό, αλλά και χούγια επίσης.

Ζητήματα που με αφορούν ιδιαίτερα είναι η πολιτική επικαιρότητα, μπλεγμένη συχνά πυκνά με προσωπικές εμμονές, όπως τα ιατρικά θέματα (απώλεια μνήμης και συνεπακόλουθος οξύς αιφνίδιος φασισμός), η κοσμολογία (ανακάλυψη ουτοπιανών πλανητών στους οποίους μπορεί να μην ταξιδέψουμε ποτέ αλλά νιώθουμε την αναγκαιότητα να εντοπίσουμε), η κλινική ψυχολογία (περί ανωριμότητας του αριστερού ημισφαιρίου του πολιτικού μας εγκεφάλου) και άλλα τέτοια.

Σκοπεύω να επαναφέρω κείμενά μου και από παλιότερες εποχές αλλά και να αναρτώ νέα κείμενα -παράλληλα με τη λειτουργία τους ως σχολίων σε διάφορα σάιτ. Δεν αποκλείω να φιλοξενηθούν και ολοσδιόλου νέα ποστ, που δεν βρήκαν αφορμή αλλού στο ίντερνετ αλλά μόνο μέσα στο κεφάλι μου.

Καλή όρεξη.